Een enkeltje Italië, onze eerste drie weken in Toscane
Drie weken geleden vertrokken we met een enkeltje naar Italië. Over wennen aan het Toscaanse tempo, siësta’s, onze dochters en een onvindbare watermeter.
8/10/20264 min lezen
Zo, en dan zijn we alweer drie weken in Italië. In de volksmond noemen we dit ook wel zomervakantie. Alleen betreft het voor ons een enkeltje. Maar man, man, man, wat vliegt de tijd hier.
Tussen het wennen, landen, acclimatiseren en ontdekken door, je snapt de strekking :), blikken we ook terug en vooruit. Als ik nu als schrijver een punt zou mogen geven voor waar we op dit moment staan, zou ik het een 7 geven.
Je zou als lezer kunnen denken: nou, een 7 is een matig cijfer. Geloof me, in mijn schoolperiode was ik met een 7 al uitmuntend blij. Waarom dan die 7? Nou, bij het landen, regelen en organiseren merk je dat je in het buitenland alles opnieuw mag uitzoeken. Je kennis van het Nederlandse systeem helpt je hier niet altijd verder. Dus naast landen, regelen en organiseren, mag je ook loskomen van de Nederlandse manier van denken.
Dus die 7? Daar ben ik trots op. Trots op de manier waarop we er na drie weken voor staan. Trots op mijn meiden en hoe zij het doen. En trots op ons, dat we deze stap echt gezet hebben.
Zo, genoeg veren!
Zoals verteld: in die drie weken maak je zeker weten leuke dingen mee. Als voorbeeld: het is hier gemiddeld 38 graden, dus in de middag haal je het niet in je hoofd om ook maar iets te doen. Alleen al het lopen naar de koelkast zorgt ervoor dat je bezweet aankomt en de neiging krijgt om jezelf er meteen in op te sluiten. Ongeveer dat gevoel.
Dat kostte ons in het begin moeite. Want ja, hoezo siësta? Dat is voor andere mensen. Met als gevolg dat we de eerste twee dagen stoer onze Nederlandse werkethos hebben gehandhaafd… om vervolgens tot het inzicht te komen dat een siësta eigenlijk gewoon heel fijn is.
Dus we staan vroeg op. Met ‘we’ bedoel ik in dit geval Hanneke en ik, de kinderen beschrijf ik dadelijk nog wel. We werken in de ochtend op het land en vanaf de middag dobberen we in het zwembad of doen we een dutje, om vervolgens rond een uur of 16.00 weer enigszins tot leven te komen.
En eerlijk… heerlijk is dat!
Even dan toch terug naar de meiden. Die ontwikkelen hier zichtbaar een ander tempo en hebben ook een iets ander begrip van siësta. Mijn meiden hebben namelijk ontdekt dat er een bar in het dorp zit waar ze “nieuwe mensen leren kennen”. Dat deze nieuwe mensen vooral op uiterlijk worden gekeurd en toevallig van het andere geslacht zijn, is natuurlijk puur toeval.
Dus als ik start met het maken van het avondeten, ontstaat er boven een lucht van drijfgassen en exotische geuren en verschijnen er even later twee opgedofte dochters.
Waar eten in Italië een manier is om elkaar te ontmoeten en mooie gesprekken te voeren, is het hier voorlopig vooral: dooreten, zodat ze zo snel mogelijk daarna naar de bar kunnen. Je snapt het: dan komen ze laat in de avond thuis en moet er natuurlijk uitgeslapen worden.
Laat ik het zo zeggen: als wij starten met onze siësta, ontwaken onze dochters ongeveer.
En heel eerlijk? Ik hoop dat ze ervan genieten, nu het nog kan. Als half september de school weer begint, is het uit met de pret.
Inmiddels hebben we onze Italiaanse telefoonnummers gescoord — en gedeeld. Mocht je het nummer niet hebben gehad, maar wel de behoefte hebben: stuur ons vooral even een mailtje!
Elektra staat inmiddels ook op onze naam, maar water… dat blijkt een stuk lastiger. Waar in Nederland een watermeter keurig in je huis is weggewerkt, zijn meterkasten in Italië meestal ergens bij de buitengevel verstopt. Of, in ons geval: ergens, maar in ieder geval niet bij onze buitengevel.
Als in een slechte film heb ik de afgelopen weken alle denkbare putjes op ons terrein geopend om te kijken of er ergens een watermeter zichtbaar was. Navraag via de makelaar leerde dat deze niet op ons terrein zou zitten, maar op het terrein van een aangrenzend perceel.
Dus gewapend met een hamer en koevoet het terrein van de buurman op, op zoek naar een put.
Na het terrein van mijn buurman volledig gescand te hebben, niemand vindt het hier kennelijk raar dat er een wildvreemde met hamer en koevoet putten staat open te maken , kwamen we tot de conclusie dat de meter ook daar niet zat.
De volgende tip was dat hij bij het tankstation zou zitten. Ik moet bekennen dat ik toen wel even gedacht heb dat ik zwaar in de zeik genomen werd.
Ik heb daar niet alleen de waterputten geopend, maar ook de putten bij de opslagtanks voor de benzine. Meters heb ik zeker gezien, maar niet de meter die ik moest hebben.
Uiteindelijk de makelaar maar gebeld. Er kwamen twee heren die mij zouden helpen. Althans, dat denk je dan.
Deze heren mocht ik vervolgens uitleggen dat een watermeter op de hoofdleiding zit en niet ergens is weggewerkt in onze schuur. Al zou dat natuurlijk mooi meegenomen zijn geweest.
Lang verhaal kort: we wachten nu op het waterleidingbedrijf. Die komen de meter opzoeken. O ja, waarschijnlijk pas in september. Het is nu immers vakantieperiode.
Je druk maken heeft geen zin. We hebben gewoon water.
We zien het wel.
En zo passeren de Italiaanse dagen. Er begint iets van structuur te ontstaan en er komt weer ruimte in het hoofd om een blog te schrijven.
Voor nu is dat weer voldoende. Tijd om de dag onder het genot van een wijntje af te sluiten.
Salute!