Emigreren naar Italië als gezin: waarom de omgeving belangrijker is dan het huis
Emigreren naar Italië als gezin vraagt meer dan een huis vinden. In deze blog delen we hoe wij leerden eerst naar de omgeving te kijken, en pas daarna naar het huis.
5/31/20263 min lezen
Een aantal jaren geleden volgde ik via mijn werk een opleiding, gegeven door een oud-officier van Defensie. Een man die duidelijk maakte dat hiërarchie in een klaslokaal een must have was. Toen ik op de tweede lesdag binnenkwam met de mededeling dat ik mijn huiswerk niet had gemaakt omdat ik het druk had, sprak deze man de woorden:
“Druk? Druk is een emotie. En emoties kun je uitschakelen.”
Die opleiding is me altijd bijgebleven. Het is een van de weinige opleidingen geweest waarbij ik keurig mijn huiswerk maakte én aanwezig was. En dat ene zinnetje? Dat heb ik sindsdien regelmatig herhaald tegen mensen om mij heen.
Want druk mag gevoeld worden, maar hoeft niet je tempo te bepalen. Juist door afstand te nemen, ontstaat er ruimte om opnieuw te kiezen wat echt nodig is.
Achteraf gezien past dat zinnetje beter bij onze zoektocht naar Italië dan ik toen had kunnen bedenken. Want ook bij emigreren naar Italië kun je je laten opjagen door druk. Zeker als je dat als gezin doet.
De druk om stappen te zetten, huizen te bekijken, keuzes te maken en vooral vooruit te blijven bewegen.
Maar soms ontstaat richting juist pas als je even afstand neemt.
Terugkijken op onze zoektocht naar Italië
Vanmorgen was ik bezig om de foto’s op mijn telefoon op te ruimen. Foto’s van de afgelopen vier jaar. Beelden die niet alleen herinneringen lieten zien, maar ook hoe onze plannen stap voor stap vorm hebben gekregen.
Waardevolle herinneringen. Bijzondere inzichten.
Het eerste huis dat we bezochten
Ik zie ons nog staan bij het eerste huis dat we bezochten. Een oude casale, een boerenhoeve uit 1700. Een groot, vierkant huis met slechts enkele ramen. Het had de charme van oud zijn, maar om het om te toveren tot een woonhuis was een brug te ver.
Daarbij lag er 150 hectare grond bij. Niet dat je er veel aan had, want het was vooral afgrond. Een stuk land waar je nog geen berggeit met goed fatsoen op los zou laten.
En toch deed het iets.
Was het de omgeving? De ervaring? Of gewoon het gevoel dat er ergens iets begon te schuiven?
In die “vakantie” bezochten we, zonder hulp van bijvoorbeeld een makelaar, meerdere huizen. Want dat was toen onze gedachte: als je wilt emigreren, moet je toch eerst naar huizen gaan kijken.
Een inzicht dat we in de loop der jaren flink hebben bijgesteld.
Waarom de omgeving belangrijker werd dan het huis
Als je als gezin naar Italië emigreert, ben je eigenlijk verplicht om eerst naar de omgeving te kijken. Pas daarna komt het huis.
Want een huis kun je nog naar je eigen inzicht vormgeven. Maar je omgeving? Daar mag je onderdeel van worden.
Nu, twee jaar later, hebben we een omgeving gevonden in Toscane, de Maremma om precies te zijn.. Aan de rand van een dorp waar leven in de brouwerij is. Waar de meiden naar school kunnen. Waar een voetbalclub is ( sterker nog, ze zijn kampioen geworden in de vijfde klasse) en waar een tennisbaan ligt.
Nou ja, die tennisbaan is op dit moment gesloten. Maar het wordt ons doel om die weer open te krijgen. 😊
Een dorpje met een kroeg waar het goed toeven is. En niet geheel onbelangrijk een mini supermarkt welke tevens heerlijke panini’s maakt
En in die omgeving hebben we een huis gevonden. Een huis dat in de basis goed is en dat we de komende periode een flinke dosis liefde en aandacht gaan geven.
Maar ook dat passend bij het tempo dat de landing vraagt.
Misschien is dat wel wat deze hele zoektocht ons steeds opnieuw leert. Dat je niet alles hoeft te forceren. Niet elk tempo hoeft bij te houden. Soms moet je alleen lang genoeg stil durven staan om te merken waar je eigenlijk wilt landen.