Huis kopen in Italië: wachten, zegels en kleine stappen richting leven in Toscane

Zo, daar zit ik dan. Vanuit de vakantiewoning in Italië kijk ik uit over het glooiende landschap van Toscane en denk na over wat er de afgelopen week allemaal is gebeurd tijdens onze voorbereiding op het leven hier. Veel kan ik je zeggen. Deze vakantie heb ik (weer) iets bijgeleerd.

Italië en zegels horen echt bij elkaar. Zegels zijn een vorm van belasting. Neem je een overheidsdienst af, dan zitten daar automatisch zegels aan vast. Tot 100 woorden één zegel, meer dan 100 woorden in de akte — en geloof me, dat gaat hier snel — twee zegels. En dat stapelt zo lekker door. Kortingen zoals 1 + 1 gratis kennen ze niet. En nee, het inwisselen van zegels geeft geen recht op een dito servies. Nee, dit noemen ze Italië.

De afgelopen week werd ook de technische keuring van de due diligence uitgevoerd, een belangrijke stap in het proces van een huis kopen in Italië. Een ervaring op zich. Vijf man sterk, ieder met een duidelijke taak. De een fotografeerde, de ander was chef meetlint, weer een ander werkte aan tekeningen, de vierde was een soort reservespeelster — geen idee wat zijn aandeel precies was — en de vijfde was de spin in het web. Dat alles ging gepaard met de nodige handgebaren, verhitte discussies en korte lachsalvo’s. Een bijzonder schouwspel om mee te maken.

Toen ik aan het einde vroeg wat nu het vervolg was, ging zijn hand in de lucht. Even dacht ik dat hij het universum om hulp ging vragen. Het bleek echter zijn manier om aan te geven dat we nu moesten wachten op de gemeente.

En dat betekent hier: wachten.

Zo openden we deze week ook een bankrekening in Italië, opnieuw zo’n praktische stap richting wonen en werken hier. In Nederland zou zoiets online gaan of binnen een half uur geregeld zijn. Hier hadden we een afspraak met de directeur van de bank. Toen we eenmaal door het gangpad voor premium klanten liepen, wist ik eigenlijk al dat dit langer ging duren dan gepland.

In dit geval geen zegels, maar handtekeningen. Ik denk serieus dat ik in die twee uur dat we binnen hebben gezeten zeker veertig keer mijn handtekening heb gezet. Hetzelfde gold voor Hanneke. Opvallend genoeg bleef haar handtekening veertig keer strak hetzelfde, terwijl die van mij gedurende de afspraak langzaam veranderde. Iets met focus, laten we maar zeggen. Maar ook deze stap kunnen we inmiddels afvinken van het lijstje richting ons toekomstige leven in Italië.

Het oprichten van een eigen onderneming was ook een bijzondere casus. Het inschrijven ging soepel en snel. Maar dat je vervolgens een smartcard nodig hebt voor de bedrijfsoprichting was nieuw. En die smartcard haal je dan gewoon bij de boekhandel in het dorpje even verderop. Als je nu vertrekt, haal je het misschien nog net voor de pauze.

In mij ontpopte zich even de legale straatversie van Max Verstappen om op tijd te zijn. Vijf minuten voor sluiting stonden we op de stoep.

Dan denk je dat het geregeld is. Maar nee. Eerst komt er nog een code. En die code komt binnen 72 uur.

Langzaam merk je dat dit soort momenten hier geen uitzondering zijn, maar onderdeel van het systeem dat Italië heet. Stap voor stap raak je erin verweven. En ondertussen groeit ook het besef wat we eigenlijk aan het doen zijn. Misschien helpt juist dat rustige tempo om te wennen aan het idee dat dit straks ons leven in Toscane wordt.

Langzaam raken we verweven met het ritme dat hier gewoon is. En ergens tussen wachten op een code en een glas vino op het terras merk ik dat dit geen voorbereiding meer is, maar al een begin. Dat voelt als een ijkpunt.