Kleine overwinningen in Toscane
Wonen in Toscane betekent genieten, improviseren en geduld hebben. Over 38 graden, een zoekgeraakte watermeter, Ryanair, een oude tractor en de eerste stappen richting onze agriturismo.
8/30/20264 min lezen
De verkoper van ons huis zei het al: je zit hier in een bijzonder gebied. Door de ligging tussen meerdere heuvels heeft het hier in Toscane een soort eigen klimaat. Ik heb dat toen direct voor waar aangenomen, maar na de eerste weken moet ik hem toch gelijk geven. Wat de meteo ook aangeeft, één ding weet ik inmiddels zeker: het klopt nooit helemaal.
De afgelopen weken lijkt het hier standaard 38 graden te zijn. En mocht het dan eens regenen, wat eerlijk gezegd als een verademing voelt, dan is het na de bui vaak alweer strakblauw en loopt de temperatuur gewoon weer op.
Kun je daar dan tegen? Jazeker. Het is een andere warmte dan in Nederland en daarbij waait het hier eigenlijk altijd. Daardoor is het warm, maar als je jezelf een beetje rustig houdt, is het goed te doen. En als we het echt niet meer trekken, hebben we natuurlijk altijd nog ons trouwe Intex-zwembad.
Begrijp me niet verkeerd: natuurlijk zijn we er blij mee. Zeker als je de beelden uit het noorden van Italië ziet, waar de tennisballen weer eens uit de lucht komen vallen. Met de druiven bijna klaar voor de pluk hoop ik vooral dat ons dat bespaard blijft.
Nog even terugkomen op de watermeter. Je weet wel, dat ding dat we kwijt waren.
Inderdaad: waren, want we hebben hem gevonden.
Uiteindelijk heeft het waterleidingbedrijf de GPS-coördinaten doorgegeven van de put waarin hij lag. Serieus, ik denk dat die watermeter ongeveer een voetbalveld van ons perceel vandaan ligt, verstopt in een put langs de openbare weg.
En dan blijft het toch bijzonder dat je daar langs de openbare weg, samen met Hanneke, met een koevoet, schroevendraaier en hamer bij zo’n put staat te rommelen en werkelijk niemand zich afvraagt wat jullie daar aan het doen zijn.
Weer een overwinning. (Ja, dit is inmiddels ons niveau van overwinningen in Italië 😊.)
Op dit moment werk ik in een hybride vorm en zo mocht ik voor mijn werk weer even afreizen naar Nederland om ergens live bij aanwezig te zijn. In je hoofd is dat toch gek: je gaat naar Nederland. Hoe vertrouwd alles daar ook voelt, het is niet meer je thuis. Je kent de wegen, de gewoontes, alles voelt bekend, en toch is het anders.
Ik was blij dat ik mijn gezin deze eerste keer achter kon laten met de wetenschap dat mijn schoonouders er waren. Zo konden we allebei eens ervaren hoe het eigenlijk is als ik een paar dagen weg ben.
Aangekomen in Pisa parkeerde ik de Kodiaq in zo’n typisch Italiaans parkeervak. Je weet wel: óf het vak is standaard te klein, óf de lijnen op de grond hebben werkelijk niets te maken met de manier waarop alle andere auto’s geparkeerd staan.
Tegen de tijd dat ik eindelijk een plek had gevonden, kwam er een bericht van Ryanair binnen: vertraging.
Hmm. Dat gaat lekker, dacht ik nog.
Stom genoeg, ja, ik zeg het zelf, liep ik daarna diep in gedachten verzonken door de security. Stom, want eenmaal daarachter beland je gewoon in één groot kippenhok. En met vertraging op je vlucht kun je vervolgens weinig anders dan wachten tot iemand besluit dat je weer verder mag.
Daar aangekomen zag ik haar staan. Ik scande haar van een afstand en de elegante lijnen toverden een glimlach op mijn gezicht. Ik heb het voor de goede orde natuurlijk over het vliegtuig.
Tot ik naar een van de motoren keek. Daar werd duidelijk aan gewerkt en ineens begreep ik de vertraging een stuk beter. En weet je, soms ben je dan ineens heel blij mét vertraging. Liever dat ze rustig de tijd nemen om alles in orde te maken voordat we vertrekken.
Uiteindelijk kwamen we veilig in Nederland aan. Anderhalf uur later dan gepland, maar ach: liever anderhalf uur later dan niet, was het motto.
En dat hybride werken had nog een bijkomstig voordeel. Terwijl mijn schoonouders bij ons in Italië waren, sliep ik in Nederland bij mijn vader. Heerlijk even onder vaders vleugels. Samen wat quality time doorbrengen was zeker geen straf.
Ondertussen rijpen de druiven in Italië gewoon verder. Iedere dag rijd ik een controlerondje over het land. Staat het hek er nog? Hoe smaken de druiven? Laat het blad een andere kleur zien? En hoe staat de grond erbij?
Dat doe ik op mijn oude Ford 4600-tractor. Een tractor die ouder is dan ik en die me bijna iedere dag weer weet te verrassen.
Het lijkt soms wel alsof dat ding mijn geduld persoonlijk aan het testen is. Start ik vandaag wel of niet? Branden de lampen? Zit ik nou in de hoge of de lage gearing? Het apparaat is zo oud, maar oersterk, dat op sommige plekken simpelweg niets meer leesbaar is.
En iedere keer als ik denk: ah, nu heb ik hem door, blijkt het toch weer nét even anders te werken.
Dan merk je pas hoe verwend we inmiddels zijn met moderne techniek. Van een Kodiaq die zo ongeveer alles voor je regelt, naar een tractor die maar één ding doet: precies wat jíj hem vraagt. En als jij het verkeerde vraagt, doet hij dat dus ook.
Een leuke ervaring, kan ik je zeggen. 😄
En ondertussen begint La Meridiana heel langzaam steeds meer gestalte te krijgen. De kippen komen deze week, de eerste schuur is gesloopt en deze week komen ze de opname doen voor het plaatsen van een nieuwe ketel.
Stap voor stap zijn we onderweg in ons nieuwe avontuur: wonen in Toscane, werken aan het land en bouwen aan onze toekomstige agriturismo.
En wie weet ontvangen we jou volgend jaar wel als gast op La Meridiana🌿