La Meridiana: de eerste echte week als toekomstig boerengezin in Italië
Een week vol handtekeningen, Italiaanse bureaucratie, schoolbezoeken, tractoren, wijn en wilde zwijnen. Welkom in ons nieuwe leven bij La Meridiana in Toscane.
5/24/20265 min lezen
En toen was het even stil op de site.
De site ooit begonnen om familie en vrienden eenduidig te informeren over onze vorderingen. Inmiddels uitgegroeid tot een bijna wekelijkse blog met nieuws over waar we staan.
Maar ja, in tijden waarin er veel gebeurt, moet je keuzes maken. Kies je voor het informeren van je omgeving, of kies je voor jezelf om de juiste keuzes te maken?
Het moge duidelijk zijn: de keuze voor nu was dat laatste.
Maar… wat is er veel gebeurd in de afgelopen twee weken.
Laat ik meteen beginnen met de cliffhanger: er is duidelijkheid over het huis. Nee, eigenlijk zeg ik dat verkeerd. Er is duidelijkheid over óns huis.
Ja, je leest het goed. Waar er de afgelopen periode nog een flinke portie onzekerheid zat rondom de vraag of het huis ons gegund was, kunnen we nu zeggen: de handtekening is gezet en de levering staat gepland.
Op naar de toekomst. Op naar het dolce far niente… al geven wij daar waarschijnlijk gewoon weer ons eigen sausje aan.
Afgelopen week zijn we samen met de kinderen in Italië geweest. En vanaf het moment dat we het vliegtuig uitstapten, de huurauto hadden opgehaald, waren we alweer onderweg naar de eerste afspraak.
Want voor de aankoop van het huis gelden eigenlijk drie pijlers: het huis, het huidige boerenbedrijf en het op te richten bedrijf. Dat alles moet samenkomen op het moment van overdracht bij de notaris.
De eerste afspraak was met de CIA. Nee, niet de inlichtingendienst, maar de Confederazione Italiana Agricoltori: de belangenorganisatie voor boeren in Italië. Minder spannend dan de andere CIA, maar voor ons op dit moment waarschijnlijk een stuk belangrijker.
La Meridiana moest namelijk formeel bij de CIA ingeschreven worden. Dus Hanneke, als formeel bedrijfseigenaar én tevens kersverse boerin, mocht een slordige dertig handtekeningen zetten.
Eindresultaat: ingeschreven bij de CIA. Een belangrijke mijlpaal in ons proces.
Met dit besluit kan de boekhouder namelijk de INPS (Istituto Nazionale della Previdenza Sociale) aanvragen, zeg maar de sociale voorzieningen en afdrachten die je als zelfstandige in Italië moet regelen.
Daarna reden we naar ons toekomstig huis, want we hadden afgesproken met de eigenaar dat we alvast in het huis konden slapen. Zeg maar: proefslapen.
Het weerzien was goed. Het huis groot genoeg dat we allebei onze gang konden gaan zonder elkaars privacy te schenden. Wat doe je dan als eerste als je elkaar ziet? Natuurlijk: wijn.
En zo werd de middag langzaam avond.
De eerste dag — de maandag — was dan ook meteen een productief dagje.
Dinsdag startten we de dag bij de notaris. Een statig kantoor, in een chique kamer, waar wij in Nederland waarschijnlijk zouden zorgen voor een strakke professionele uitstraling, lagen hier stapels dossiers verspreid door de hele ruimte.
Mocht ooit onze akte kwijt zijn, dan heb ik wel een vermoeden waar die ergens zou kunnen liggen.
Het bezoek aan de notaris is als een film aan ons voorbij gegaan. Als je het op televisie zou uitzenden en nasynchroniseren, zou het zomaar een Italiaanse spelshow kunnen zijn. Iedereen roept iets, iedereen praat door elkaar heen en ondertussen vraag je jezelf af: wie heeft hier eigenlijk de leiding en wat gaan we precies doen?
Tekenen, bleek het antwoord. Vooral veel tekenen.
En dit keer ook met je volledige naam, inclusief doopnamen. Nu heb ik er vijf — waarvoor dank pap en mam — dus dat ging blijkbaar wat te traag voor Italiaanse begrippen.
Gelukkig werd die verloren tijd ruimschoots ingehaald door de notaris zelf. Een jonge kerel die de akte voorlas in een tempo waar werkelijk geen touw aan vast te knopen was.
Eén ding weet ik in ieder geval zeker: er is getekend.
In de middag mochten we nog even terug naar de CIA. We bleken namelijk een handtekening vergeten te zijn. Dus reden we vrolijk nog even een half uur heen en een half uur terug.
Woensdag stond school op het programma. Wij naar de school in het dorp. Een oudere man deed open; het bleek de conciërge te zijn. Toen we vertelden waarvoor we kwamen, bleek al snel dat we hier niet moesten zijn.
Dus hup, de auto in en drie dorpjes verderop weer opnieuw beginnen.
En dan is het best vreemd: scholen in Italië zijn afgeschermd. Met andere woorden, je komt er niet zomaar in. Maar met hulp van spelende schoolkinderen werd de deur keurig opengedaan en stonden we niet veel later in een drukke schoolgang.
Daar sta je dan, midden in een schoolgebouw, met starende kinderen om je heen. We waren een echte attractie.
Niet veel later stonden er zes à zeven docenten om ons heen. Iedereen was behulpzaam, maar uiteindelijk gingen we eigenlijk zonder echte informatie weer weg. Een lichte teleurstelling.
Die middag hadden we vrij. Geen afspraken, niets. De zon stond hoog aan de hemel en wij bedachten: tijd om de druiven te gaan toppen en geleiden.
Mooi om te zien hoe de druif groeit en zich ontwikkelt. Maar in de volle zon, zonder de juiste apparatuur, was het misschien niet ons beste idee. Aan de andere kant: we zijn er nu, dus je wilt vooruit. Accepteren dat niet alles tegelijk kan, is ook een kunst.
Die avond kregen we alsnog een mail van school. Excuses voor het niet reageren, met de vraag of we ons de volgende ochtend om 10.00 uur konden melden bij de directeur.
Melden… nu al? En we hadden nog niet eens les gehad.
Donderdag reden we dus keurig naar school. En eerlijk is eerlijk: we hadden een heel fijn gesprek.
Natuurlijk mogen onze kinderen starten op de school in het dorp. Een enorme geruststelling voor ons.
Die middag stond de overdracht van de roerende goederen op het programma. Van tractoren tot een grondfrees, en van een zwavelstrooier tot een ontsteelmachine.
Een plechtig moment, maar voor de verkoper ook zichtbaar een emotioneel moment. Want waar wij juist beginnen, laat hij zijn huis en bedrijf los om zelf een nieuwe stap te zetten.
Die avond aten we samen buiten aan een lange tafel. Tortellini als voorgerecht, pizza als hoofdgerecht en als toetje… zelfgemaakte salami.
Gecombineerd met de nodige wijn uit eigen tank maakte dat de avond compleet.
Als je daar dan zit en er op vijftien meter afstand ook nog een kudde wilde zwijnen door je olijfgaard loopt, besef je pas echt: dit is anders dan wat we gewend zijn. Dit is Italië.
Maar ook: hier gaan we een succes van maken.
Het afscheid van elkaar was warm, hartelijk en vol vertrouwen richting de toekomst.
Vrijdagochtend ging om half zes de wekker. Tijd om terug te gaan naar Nederland. Tijd om de week een plek te geven. Tijd om te landen en voorlopige afspraken definitief te maken.
Maar ook: tijd om gewoon even te genieten van wat er nu al is.
Want ergens tussen handtekeningen, schoolgesprekken, tractoren, wijn, wilde zwijnen en stapels Italiaanse dossiers door, begon het deze week steeds echter te voelen.
Niet meer als een plan voor later.
Niet meer als een droom waar we ooit misschien naartoe zouden werken.
Maar als ons nieuwe leven.
En misschien is dat wel het mooiste besef van deze week geweest.
Dat La Meridiana langzaam ophoudt een idee te zijn…
…en steeds meer thuis begint te worden.