Ons leven in Italië: oud ijzer, koude douches en nieuwe plannen
Van een sjacheraar op het erf tot politie aan de deur en een bulldozer voor de nieuwe olijfgaard: onze plannen in Italië worden werkelijkheid.
9/27/20263 min lezen
Wat een topdag vandaag!
De ochtenden worden al wat kouder, maar overdag laat de zon zich nog heerlijk zien. Met bijna 29 graden is het tijd om eropuit te trekken. Het strand ligt hier ‘om de hoek’. Nou ja, een uurtje rijden. Maar dan ben je ook echt even helemaal weg. Eind september nog lekker op het strand liggen: het zijn van die geluksmomentjes waar je van mag genieten. Iets wat wij in ieder geval niet vaak deden.
Inmiddels beginnen we te beseffen dat de plannen die we de afgelopen tijd hebben gemaakt, werkelijkheid worden. Maar om die plannen te realiseren, moet er ook flink worden opgeruimd.
Zo liggen er op het erf letterlijk tonnen oud ijzer. De vorige eigenaar was een ware verzamelaar. Ik heb daar wat minder mee. Ik heb geen ambitie om lasser te worden, dus voor mij zijn al die ijzeren buizen vooral afval. Ik hoor je denken: oud ijzer levert toch geld op? Hmm, in Nederland wel. Hier is dat een stuk minder.
Toen we een zitmaaier kochten, kwam de verkoper kijken of de machine wel het terrein op kon. Hij zag het oud ijzer liggen en wist wel iemand die het kon ophalen.
Die ‘iemand’ is inmiddels, denk ik, al acht keer met een kleine vrachtwagen langsgekomen. De eerste keer vertelde hij: ‘O, ik dacht dat de dieselpomp in het dorp open zou zijn, maar die is dicht. Heb je wat diesel voor me?’
Ik had nog een jerrycan met ongeveer zeven liter staan en dacht: ach, ik ben allang blij dat het ijzer weggaat.
FOUT! GEWOON HARTSTIKKE FOUT.
De man ontpopt zich tot een professioneel sjacheraar. Iedere keer heeft hij wel weer iets te koop. Daar ga ik niet op in: ik ben juist troep aan het lozen, ik wil geen nieuwe troep kopen. Of hij vraagt doodleuk of ik nog diesel heb, want de prijzen zijn opgelopen. Joh! Je meent het.
Het doet me denken aan onze vakanties van vroeger. Als we met de familie een stad bezochten, zag ik zwervers. Mijn moeder zag mensen die even aan het rusten waren. Ditmaal was ik degene die de situatie wat rooskleuriger inschatte…
Toen ik de laatste keer weer nee zei, is hij niet meer teruggekomen. Ben ik misschien te duidelijk geweest…?
In dezelfde categorie ‘plannen die werkelijkheid worden’: we hebben ons ingeschreven bij de gemeente. Dat doe je ook hier gewoon met een formulier dat je instuurt. Maar in tegenstelling tot in Nederland hoor je dan niets. Totdat er plotseling politie je erf oprijdt…
Waarom komt er politie je erf oprijden? Dat dat in Nederland gebeurde, oké. Maar hier heb ik andere collega’s…
Een statige dame van de Polizia Municipale kwam even controleren of we wel aanwezig waren in het huis. Formeel werden onze namen opgenoemd (niet verder gecontroleerd, maar toch) en keurig aangevinkt. We weten uit de verhalen dat deze stap bij het proces hoort. Benieuwd wanneer we iets mogen vernemen.
En jawel… we hebben weer warm water. In onze kelder stond een bom: een of ander duister apparaat dat warmte hoorde te produceren. Maar het produceerde niets. Ja, ellende… Dus we zijn overgestapt op een cv-ketel, gestookt op ordinair gas. En die, die is van de week aangesloten.
Ik voelde me echt een soort Wim Hof als ik onder de koude douche stond. Maar heel eerlijk: ik wil geen Wim Hof zijn. Ik geniet van een lekkere warme douche. Het zijn van die momenten waarop je weer leert genieten en beseft dat zelfs warm water een feest kan zijn.
Vanmorgen zat ik al vroeg aan de koffie, genietend van de rust over het land. In de verte het geluid van een rupstractor. Een geluid dat je hier vaker hoort. Het lijkt zelfs dichterbij te komen. Na zeker tien minuten besluit ik toch op onderzoek te gaan.
Uit het dal komt een ware klassieke rupsbulldozer gereden. Over het land van mijn buurman, welteverstaan. Als de bulldozer dichterbij komt, zit er iemand zwaaiend in de cabine… Het is Daniel, mijn adviseur, loonwerker en steun en toeverlaat. Hij komt de bulldozer brengen om te starten met de aanleg van de nieuwe olijfgaard.
Ja, over de weg duurde langer, dus we zijn binnendoor gereden over wat velden. Het is zondag vandaag. In Italië is zondag echt nog een dag van rust. Niemand verwacht dan een bulldozer die rustig voorbijschuift. Simpel en doeltreffend.
Geniet van de zondag, dat doen wij hier ook!