Onze eerste week wonen in Italië: landen op La Meridiana
Onze eerste week op La Meridiana stond in het teken van verhuizen, wennen, katten terugvinden, werken in de wijngaard en vooral echt landen in Italië.
Hennes
7/26/20264 min lezen
Zo… dat is alweer een tijd geleden dat er een nieuwe blog verscheen. De afgelopen periode stond dan ook vooral in het teken van loslaten in Nederland en focussen op het landen in Italië.
Want… we zijn er. We hebben de overstap gemaakt en wonen inmiddels in ons huis.
En heel eerlijk: dat is toch best gek. Iets waar je zo lang naartoe hebt geleefd, is ineens werkelijkheid. Alle plannen die we tot nu toe hebben gemaakt, mogen we nu daadwerkelijk gaan uitvoeren. Maar het allerbelangrijkste voor dit moment is eerst landen. Wennen aan het huis, aan de nieuwe omgeving en aan het idee dat dit voortaan ons thuis is.
Tijdens de reis naar Italië hadden de meiden al besloten dat ze op hun eigen kamer wilden slapen. Daarmee kregen we eigenlijk een soort verkapte mededeling dat wij zo vriendelijk moesten zijn om zelf ergens anders te gaan liggen. De kamerverdeling was immers in Nederland al gemaakt.
Maar als je aankomt bij 35 graden, het huis inmiddels ook flink is opgewarmd en je even vergeten was dat er nog best veel — en dat is een understatement — meubels stonden die verplaatst moesten worden, besef je meteen: dit is niet zomaar een vakantie.
Dit is ons huis.
Een domper was er ook. De drie katten die bij de boerderij horen, waren nergens te bekennen. In geen velden of wegen. Het zou toch niet zo zijn dat ze waren vertrokken?
De warmte in huis was behoorlijk. Laat onze slaapkamer nu toevallig de enige kamer met airco zijn. Met andere woorden: de eerste nacht sliepen we met z’n allen in één koele ruimte, samen op één slaapkamer.
Hoe gezellig!
De volgende dag stond vooral één vraag centraal: hoe voorkom je dat je als een malle alle verhuisdozen tegelijk wilt uitpakken? Je hebt tenslotte al je spullen bij je, maar die zitten wel verstopt in een van de negentig verhuisdozen die keurig opgestapeld en gecodeerd klaarstaan.
Die dag hebben we dan ook vooral veel gerommeld. Kasten in elkaar gezet, kasten weer uit elkaar gehaald en andere kasten gesloopt. Alles met maar één doel: zo snel mogelijk voor iedereen een eigen plekje creëren.
Woensdag hadden we een afspraak bij de notaris. Een inmiddels bekende ruimte, waar we al eerder waren geweest. De stapels papier waren in de tussentijd in ieder geval niet kleiner geworden.
De notaris had een soort Catweazle-look, maar dan in pak. Over de kleurcombinatie kunnen we kort zijn: die was, laten we zeggen, op zijn minst matchend.
Ik blijf me erover verbazen dat tijdens zo’n afspraak werkelijk iedereen zijn telefoon opneemt, zomaar even binnenloopt om iets te vragen of plotseling een gesprek begint met iemand die helemaal geen onderdeel is van de afspraak.
Maar hé, het is Italië.
En dat is waarschijnlijk ook precies de reden waarom zo’n afspraak in Nederland een half uur duurt en je hier zomaar anderhalf uur binnen zit.
Daarom hebben we onszelf daarna maar getrakteerd op een lunch. Veel dingen worden in Italië nu eenmaal bezegeld met eten en een passende alcoholische versnapering.
Bij terugkomst werden we blij verrast: twee van de drie katten waren weer op het erf verschenen. Dun, schuw en duidelijk toe aan wat aandacht. Tijd om ook hen welkom te heten. We hadden bewust kattenvoer uit Nederland meegenomen.
Coco dacht daar alleen iets anders over. Blijkbaar had iemand haar in Nederland geleerd dat katten er vooral zijn om achteraan te jagen. Dus toen Coco een van de katten in het vizier kreeg, werd er niet gegeten. Hond en kat schoten achter elkaar de boomgaard in.
De blijdschap over het terugzien van de katten was daarmee van korte duur.
Vrijdag volgde een nieuwe mijlpaal: internet! We hebben inmiddels Starlink tot onze beschikking. Bizar hoe goed die techniek werkt. En vooral fijn voor ons, want zo kunnen we gemakkelijk contact onderhouden met Nederland.
Daarnaast bereikten we nog een andere mijlpaal: alle verhuisdozen waren leeg. Het huis begon zowaar een soort van ingericht te raken.
Dat betekent ook dat we nu vaker buiten dan binnen te vinden zijn. De olijfbomen dragen vrucht en de druiven verdienen aandacht. Het is tijd voor de laatste knipbeurt, om de rijping van de druiven verder te stimuleren. Iedere dag doen we een rij of twee.
Zo was dat ook vandaag het plan. Ik zou thuisblijven om alle administratie te ordenen, terwijl Hanneke en Sofie alvast in de wijngaard waren begonnen. Tot het begon te regenen. Eerst vielen er een paar druppels, maar het duurde niet lang voordat de lucht zwart kleurde en het met bakken uit de hemel kwam.
Leuk detail: wanneer je dan door de wijngaard loopt, vormt de kleigrond zich direct rond je schoenen. Met als gevolg dat je na één rij ongeveer je eigen lichaamsgewicht aan klei met je meezeult.
Inmiddels geldt er trouwens een soort gedoogbeleid tussen Coco en de katten. Coco mag binnen, de katten niet. Buiten lijken ze elkaar inmiddels met rust te laten.
Ook dat is weer een mijlpaal. En dan blik je terug en realiseer je je ineens dat je hier alweer een week zit. Een week van ontdekken, wennen, genieten en hard werken.
Op naar de tweede week. Een week waarin we ons formeel laten omdopen tot Italiaanse burgers. Een week waarin de airco’s worden geplaatst en ook de Škoda tot Italiaan wordt omgedoopt.
Maar hopelijk ook een week met ruimte om verder te ontdekken. Voor een terrasje, een pizza en natuurlijk mijn dagelijkse espresso in de lokale bar.