Toen La Meridiana begon te leven
Met een volle bus naar Italië, een bos sleutels en een verhuiswagen uit Nederland. Het moment waarop La Meridiana niet langer een naam was, maar begon te leven.
6/28/20264 min lezen
Mogelijk heb je het gemerkt: vorige week was er geen nieuwe blog.
De reden? Ik was in Italië. En de tijd die ik daar had, liep net even anders dan gepland. Ondanks alle lieve support is de blog dan toch iets wat ik als een van de eerste zaken uitstel. Ditmaal om de verhuiswagen uit Nederland op te wachten. En daarmee kwam er weer zo’n keuzemoment: hoe gaan we dit doen?
Eigenlijk wil je dat als gezin meemaken. Samen aankomen. Samen spullen uitpakken. Samen een huis vormgeven zoals je het graag voor je ziet.Maar ja. Kinderen versus school. Een hond die reizen niet bepaald geweldig vindt. En een planning die weinig ruimte liet voor romantiek. Dus de keuze was snel gemaakt: ik zou “even” op en neer rijden.
De verhuiswagen zat al vol, maar toch kwamen we tot de conclusie dat er nog behoorlijk wat spullen in huis stonden. Spullen die straks zeker niet meer in de auto zouden passen. Het klinkt misschien gek, maar het leek zelfs alsof de verhuisdozen spontaan waren gegroeid de afgelopen periode.
Zo stond ik op vrijdag bij de balie in Eindhoven om de sleutel op te halen van mijn tijdelijke transportmiddel: een Ford Transit Custom met vijf kuub laadruimte. Genoeg, dachten we, om alles die kant op te krijgen. Die avond werd er geladen. En hoewel de laadruimte op het eerste gezicht ruim leek, bleek de realiteit opnieuw anders. Binnen de kortste keren zat ook deze bus vol. Onder het motto wat past, mag mee stonden de Transit en ik klaar voor vertrek.
Zaterdagochtend. 04.00 uur. De weg naar Italië kan ik inmiddels bijna dromen. Onderweg heb je van die vaste ijkpunten. Plekken waaraan je merkt hoe ver je bent. De grens met Zwitserland is er daar één van. En precies daar viel ik in de prijzen.
Controle.
Een man alleen in een bestelbus. Dat is natuurlijk per definitie verdacht. Ik werd aan de kant gezet voor een controle. De vraag was simpel: wat ik kwam doen. Een open vraag. Gevaarlijk...In mijn hoofd kwamen direct de meest bijzondere humoristische antwoorden op. Maar gezien de strakheid van de beste man leek het mij verstandiger om het bij de waarheid te houden.
“Ik ben onderweg naar Italië met meubels, vanwege een verhuizing.” Hij keek me aan, zei alleen “oké”, draaide zich om en liep weg. Geen “rij maar verder”. Geen “wacht even”. Alleen: “oké”. Op goed geluk gaf ik voorzichtig gas om te kijken welke reactie dat zou opleveren.
Geen reactie.
Dus besloot ik door te rijden, terwijl ik ondertussen in mijn spiegels keek of er alsnog een wilde achtervolging werd ingezet. Het bleef stil. En zo cruisete ik verder richting Italië.
Ondertussen had ik contact met de sleutelhouder. Dat was iemand die door de verkoper was aangesteld, omdat de verkoper zelf al niet meer in het huis woonde. De afspraak was dat ik de sleutel op zondag in ontvangst zou nemen. Dat voelde logisch. Ik zou aankomen, het huis in kunnen, spullen voorbereiden en maandag meteen aan de slag.
Alleen dacht de formele sleutelhouder daar anders over. Er werd verwezen naar een passage uit het contract. Dus in plaats van op zondag aan te komen in mijn eigen woning, werd het maandag. et de waslijst aan werkzaamheden die op mij lag te wachten, was dat eerlijk gezegd een flinke teleurstelling. Uiteindelijk lukte het om af te spreken dat de sleutel maandagochtend om half negen zou worden overgedragen.
Dat betekende vooral één ding: het gas kon eraf. Niet meer haasten om zondag nog van alles te regelen. Niet meer proberen tijd terug te winnen die er simpelweg niet was. Ik moest de planning loslaten, de teleurstelling parkeren en de omgeving maar gewoon op me laten inwerken.
Maandag was de grote dag. Om half negen kreeg ik de sleutels overhandigd van ons huis. Een bos sleutels waar menig gevangenisbewaarder jaloers op zou zijn. Een bos waarbij ik zeker tien minuten als amateur-inbreker sleutels heb staan passen in mijn eigen huis. Uiteindelijk draaide er een sleutel om.
En toen stond ik binnen. In ons huis. Voor het eerst was ik daar alleen. Zonder makelaar. Zonder verkoper. Zonder sleutelhouder. Zonder andere mensen om me heen. Gewoon ik, in een huis dat ineens niet meer iets was waarover we spraken, onderhandelden of droomden. Het was van ons.
Omdat er toch nog veel spullen stonden, waarvan we inmiddels eigenaar waren geworden, voelde het niet helemaal alsof ik alleen was. Er hing nog iets van de vorige fase in de kamers. Die dag gebruikte ik om kamers leeg te krijgen, de bus uit te laden en vooral om te landen. Want de volgende dag, dinsdag, zou de verhuizer komen.
Toen ik die avond in mijn bed lag, ervoer ik de stilte. En juist in die stilte besefte ik opnieuw wat voor bijzonder avontuur we meemaken. En misschien nog wel belangrijker: het besef dat dit huis nu echt ons nieuwe huis is.
Dinsdag kwam de verhuizer rond het middaguur aan. Hij besloot meteen van start te gaan. Bizar eigenlijk hoe voorspoedig alles verliep. Om 18.00 uur trokken we de conclusie dat er nog maar drie dingen naar binnen moesten: een buffetkast, bestaande uit twee delen, en onze geliefde boomstamtafel.
Of de tafel ook zo geliefd was bij de verhuizers, weet ik niet. Het kreng, ruim driehonderd kilo en drie meter lang, is dermate onhandelbaar dat je er op zo’n moment liever lucifers van maakt dan dat je het blad naar de eerste verdieping tilt.
Uiteindelijk kostte het tweeënhalf uur, meerdere krachttermen en een paar momenten waarop ik dacht: laat hem maar beneden staan. Maar hij kwam boven.
Woensdagochtend waren de verhuizers weg. Zoveel mogelijk stond op zijn plek. Tijd om alles weer af te sluiten en me klaar te maken voor de terugreis later die dag. Een trip waarbij een huis plotseling ons huis is geworden.
Een trip waarbij La Meridiana niet langer alleen een naam is, maar nu ook begint te leven. Inmiddels ben ik weer in Nederland. Onze spullen staan in Italië. Nog een paar weken, en dan mogen we weer. Alleen kiezen we dan niet meer voor heen en terug. Dit keer wordt het een enkele reis.
We kunnen niet wachten.