Vaarwel sportschool, hallo olijven!
Onze eerste olijvenoogst bij La Meridiana: van boom tot blik. Lees ons verhaal en ontdek onze eigen olijfolie uit Toscane, nu ook te bestellen.
10/25/20264 min lezen
Eind oktober, en het besef dat we hier pas of al drie maanden zijn. In de afgelopen drie maanden hebben we een klein stukje mogen proeven van ons nieuwe Italiaanse leven. Een stukje van de cultuur, een stukje school, een stukje hoe je met elkaar omgaat en een stukje van het boerenleven. Elke nieuwe actie is een stap verder in het ontdekken van ons nieuwe leven.
En dat leven is in het oogstseizoen allesbehalve rustig. Kijken naar de olijven: kleuren ze zwart, welke smaak wil je bereiken, hoe gaan die olijven van de boom af en naar welke molen ga je ze brengen? Je raadt het mogelijk al, deze blog zal een olijvenblog worden!
Ik werk nog voor Nederland, en met een aanstaand vertrek drie weken geleden en mijn blik op de olijven kreeg ik het ergens Spaans benauwd. Of, beter gezegd, Italiaans benauwd. Ik had besloten de grond nog een keer licht te bewerken voordat de olijven eraf zouden gaan. Sidenote: tractor rijden is het meest ontspannende werk dat er is. Na een week werken met je hoofd is tractor rijden een ultiem medicijn om je hoofd leeg te maken. Vaarwel sportschool, hallo tractor!
Tijdens het bewerken van het land op het onderste perceel zag ik alleen maar zwarte olijven, en zag ik olijven op de grond liggen. Voor mij een teken dat ze rijp waren. Daarnaast waren de onderste takken van veel bomen leeg. Geen blad, geen olijf, niets… Een teken van wilde dieren. Samen met de poep op de grond werd duidelijk dat de wilde zwijnen begonnen waren aan mijn oogst. Spontaan was de stress teruggekomen, want ik stond op het punt om naar Nederland te gaan, terwijl hier een kudde zwijnen mijn oogst dacht weg te eten.
Na een paar dagen Nederland kom ik terug en heb ik samen met de agronoom een afspraak met de olijfmolen. Het klinkt allemaal helder: kratten worden bezorgd, je belt, wij halen ze op en de dag erna heb je de olie. Simpeler kan niet. We spreken een prijs af en voor ik het weet sta ik weer buiten. Appeltje eitje. Althans, dat dacht ik toen nog.
Uiteindelijk ook afspraken gemaakt met een plukploeg. Het ziet er op plaatjes mogelijk hartstikke romantisch uit om die olijven gezellig met vrienden en kennissen eraf te halen. In het echt is het gewoon zwaar werk waar ook nog een bepaalde tijdsdruk op zit.
Maar wanneer ga je dan oogsten? Je kijkt naar de kleur van de olijven en bedenkt welke blend je wilt creëren. Vervolgens moet er een plukploeg beschikbaar zijn, terwijl half Toscane die op dat moment natuurlijk ook nodig heeft. En dan moet het weer ook nog meewerken. Zo voel ik me ineens een soort Johan Verschuuren (wie kent hem niet, de oude weerman van Omroep Brabant) die voortdurend naar de lucht kijkt. En op de weerapp natuurlijk, maar die had Johan nog niet. Probeer dat allemaal maar eens op elkaar af te stemmen.
Vorige week vrijdag was het dan zover: de start van het oogstseizoen, onze eerste oogst olijven. Het klinkt misschien gek om te horen, maar het voelde voor ons als een mijlpaal. De plukploeg zou die dag starten met veertien man. Bij de start bleef de teller echter hangen op vier man. Het antwoord was duidelijk: vandaag starten we met vier man, maar morgen, morgen komt alles goed.
Met dat vertrouwen gingen Hanneke en ik zelf ook beginnen met een aantal bomen. Ik bedoel, zo moeilijk kan het toch niet zijn? Ik met mijn knipper op luchtdruk aan de gang. Een knipper die mogelijk meer bedoeld is om de olijven te masseren dan om ze een tik te geven zodat ze eraf vallen. In ieder geval kostte het de nodige moeite. Uiteindelijk hebben we er maar voor gekozen om ze met de hand te plukken. Iets wat ik niemand wil aanbevelen.
Ondertussen was het eerste kratje met olijven gevuld. Terwijl ik het kratje zag staan, kwam ik ook tot de conclusie dat de molen nog geen kratten had gebracht. Appen en bellen mochten niet helpen. De stroom olijven kwam echter wel op gang. Maar gelukkig was het ook einde werkdag. Geen kratten.
De volgende morgen staan er om zeven uur veertien man met supersonische knippers op het erf. Klaar om de bomen te lijf te gaan. We hebben tijdelijk een kleed neergelegd om de olijven op te kunnen storten, in afwachting van die kratten. En jawel, die komen uiteindelijk. Na de nodige interventies en geïrriteerde telefoontjes.
En dan, dan ben je net klaar met twee percelen en begint het alsnog te regenen. Bij regen geen oogst, dus iedereen stopt. Opruimen, en de molen komt de olijven ophalen. De dag erna een telefoontje: je olie is klaar.
Op dat moment weet je niet hoeveel kilo olijven je hebt laten persen, wat de olieverhouding is en hoeveel liter het is. Dus toen ik gezellig met Sofie de olie dacht op te halen, lachte de man me vriendelijk toe. Bussen vol olio d’oliva, met de complimenten van de perser vanwege het hoge oliegehalte.
Ik kon me dan ook niet inhouden om ter plekke een bus te openen en de groenige olijfolie te bekijken, waarop ik een lepel aangeboden kreeg met onze eigen olijfolie. Heel eerlijk, supergaaf gewoon!
Met een auto vol olijfolie naar huis, en de kelder in, klaar om verpakt te worden in blikken. Want goede olijfolie houdt niet van zonlicht. Het eerste gedeelte van de oogst zit erop. Deel 2 start als het weer wat stabieler is en de ploeg natuurlijk tijd heeft. De kratten, die heb ik al binnen.
Denk je nu bij het lezen: die olie past mooi in mijn keuken? Dan hebben we goed nieuws. Want die olie is vanaf heden te koop bij La Meridiana, veilig verpakt in blikken van één liter, zonder toevoegingen en ideaal om mee te koken. Voor jezelf of leuk om weg te geven.
Nu per mail te bestellen via info@la-meridiana.nl en binnenkort ook via de site zelf. De eerste zending gaat 31 oktober richting Nederland. Voor de snelle beslissers: jouw blik kan daar nog bij!